dayımı kaybettim
kimseye sormadan, birşeyler söyleyemeden gitti...
daha öncekiler gibi buna da alışacak insan
ya giderken geride bıraktıkları...
emanet yürekler, korkular, ve yaşanacak sevinçler
hayat yine 1 - 0 önde
düdük hakemde
kimine sarı kart kimi ne kırmızı kart...
sıramı bekliyorum
dayım bekle
yavaş yavaş ben de geliyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder